Ο ΦΟΡΤΣΑΚΗΣ, Η ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ

«Πονάει κεφάλι-κόψει κεφάλι» εφάρμοσε ο νόμος Διαμαντοπούλου για το ρόλο των φοιτητικών παρατάξεων. Η έλλειψη διπλωματίας του Φορτσάκη άναψε τη σπίθα.
«Πονάει κεφάλι-κόψει κεφάλι» εφάρμοσε ο νόμος Διαμαντοπούλου για το ρόλο των φοιτητικών παρατάξεων. Η έλλειψη διπλωματίας του Φορτσάκη άναψε τη σπίθα.

Σε πρώτο πλάνο η βεντέτα που έχει ανοίξει από παλιά ανάμεσα στο νέο Πρύτανη του Καποδιστριακού και φοιτητές κυρίως αριστερής αφετηρίας. Στο βάθος, ο αποκλεισμός των φοιτητικών παρατάξεων από τα πανεπιστημιακά όργανα.

Η σπουδή του νέου Πρύτανη του Καποδιστριακού να ανακοινώσει στο πανελλήνιο, με το που ανέλαβε τα καθήκοντά του, ότι  θα πάρει μέτρα αυστηρού face control ήταν ο άνεμος που αναζωπύρωσε τη σπίθα που κάθε τρείς και λίγο βάζει μπουρλότο στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Από το 2011 που ο νόμος 4009 χρησιμοποίηθηκε ως συγκολλητική ουσία της μελλοντικής συγκυβερνησης και πέτυχε, ως εκ τούτου, εντυπωσιακή πλειοψηφία στη Βουλή, πυροδοτεί εντάσεις. Η συναίνεση  στη Βουλή δεν είχε αντιστοιχία στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Πρυτάνεις και καθηγητές αντιστάθηκαν σθεναρά στην εκλογή συμβουλίων διοίκησης και στον τρόπο ανάδειξης πρυτανικών αρχών. Για πρώτη φορά στα νεότερα χρόνια όλες οι φοιτητικές παρατάξεις συμφώνησαν ότι ο νόμος είναι αιτία πολέμου… και τον έκαναν. Η κάθε μια με τις πρακτικές που τη χαρακτηρίζουν. Κύριος λόγος; Ο νόμος, ουσιαστικά τις κατήργησε.

Γιώργος Παναγιωτάκης: «Θα ήταν λάθος να περάσουμε απο τη νομιμότητα στον αυταρχισμό και απο τον αυταρχισμό στην αστυνομοκρατία» 

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων στη ζωή και τη διοίκηση του πανεπιστημίου ήταν καθοριστικός. Στην εκλογή Πρύτανη ο συντελεστής βαρύτητας της φοιτητικής ψήφου έφθανε το 40%. Ψήφος όχι καθολική αλλά κατευθυνόμενη από τις φοιτητικές παρατάξεις. Στη Σύγκλητο κάθε παράταξη είχε τους εκπροσώπους της με αποτέλεσμα, ανάλογα και με το ίδρυμα, οι φοιτητές να είναι σχεδόν ισάριθμοι με τους καθηγητές. Με τα χρόνια και όσο τα κόμματα που κυβερνούσαν τις χρησιμοποιούσαν ως μοχλό επιρροής στην ακαδημαϊκή ζωή, οι φοιτητικές παρατάξεις απέκτησαν δύναμη που οδήγησε σε στρεβλώσεις.

Ο νόμος 4009 ήρθε λοιπόν να θεραπεύσει την παντοκρατορία των φοιτητικών παρατάξεων με την γνωστή μέθοδο «πονάει κεφάλι κόψει κεφάλι». Κατάργησε πλήρως τη συμμετοχή τους στις πρυτανικές εκλογές. Περιόρισε την εκπροσώπηση στη Σύγκλητο σε 3 μέλη, έναν προπτυχιακό φοιτητή, έναν μεταπτυχιακό και έναν υποψήφιο διδάκτορα. Πως όμως θα οριστούν αυτοί οι εκπρόσωποι; Η ΕΦΕΕ έχει αυτοκαταργηθεί και η διαδικασία εκλογών που ορίζει ο νόμος, είναι μάλλον απαγορευτική. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που ετοιμάζεται για τα συνδικαλιστικά όργανα. Έτσι, 3 χρόνια τώρα οι φοιτητές δεν εκπροσωπούνται στη Σύγκλητο.

Οι περισσότεροι Πρυτάνεις προσπαθούν να «αποσυμπιέζουν» την κατάσταση επιτρέποντας σε εκπροσώπους φοιτητικών συλλόγων, πολυπληθείς ομάδες τις περισσότερες φορές, να καταθέτουν τις απόψεις τους στη Σύγκλητο. Αυτή την τακτική ακολουθούσε ο πρώην Πρύτανης του ΕΚΠΑ Θεοδόσης Πελεγρίνης αλλά και ο πρώην Πρύτανης του πανεπιστημίου της Πάτρας Γιώργος Παναγιωτάκης. Ο πρύτανης του Παντείου Γρηγόρης Τσάλτας λέει στο 360pedia ότι καλεί συχνά εκπροσώπους από όλες τις φοιτητικές παρατάξεις και συνδιαλέγεται μαζί τους. Έτσι κρατάει σε ηρεμία ένα από τα πιο «ανήσυχα», πριν από μερικά χρόνια. ιδρύματα.

Γρηγόρης Τσάλτας Πρύτανης Παντείου

Γρηγόρης Τσάλτας Πρύτανης Παντείου

Τα τελευταία τρία χρόνια, όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην των φοιτητών και αυτό δεν είναι καλό. Η φοιτητική παρουσία είναι απαραίτητη. Απουσιάζει αυτό το φίλτρο αν και έπρεπε να μειωθεί σε σχέση με το παρελθόν. Η πολιτεία θα έπρεπε να επανεξετάσει τη συμμετοχή των φοιτητών στη Σύγκλητο χωρίς επιστροφή στο παρελθόν.

Οι φοιτητές, ειδικά όσοι δραστηριοποιούνται στην ΠΑΣΠ δεν θεωρούν τυχαία ούτε τη χρονική περίοδο ούτε και το πρόσωπο που έφερε αυτή την αλλαγή. Συνέπεσε, λένε, με το ρήγμα στις σχέσεις του ΠΑΣΟΚ με τη νεολαία του.

Από τη μεταπολίτευση και μετά, το φοιτητικό κίνημα τροφοδοτούσε τους κομματικούς μηχανισμούς με στελέχη πρώτης γραμμής. Η ρήξη αυτού του δεσμού σηματοδοτεί μια στροφή στις επιλογές του πολιτικού συστήματος  ή προοιωνίζεται έναν νέο σφιχτό και ιό ελεγχόμενο εναγκαλισμό;

Το σίγουρο είναι ότι το κλίμα στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ έχει αλλάξει. Είναι ελάχιστοι οι φοιτητές που δραστηριοποιούνται. Η απογοήτευση από την αλαζονική και κατευθυνόμενη στάση των «φοιτητοπατέρων», η ανάγκη άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης ή βιοπορισμού παράλληλα με τις σπουδές έχει απομακρύνει τους φοιτητές από τα ακαδημαϊκά κοινά. Τα πανεπιστήμια ωστόσο με τις στρεβλώσεις  και τις ακρότητες τους, παραδοσιακά, αποτέλεσαν φυτώριο του όποιου οράματος κατάφερε να έχει η ελληνική κοινωνία. Μήπως λοιπόν έχει μια αντίφαση οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούν τάξη και υπάκουους φοιτητές να παραπονιούνται ότι οι φοιτητές δεν έχουν όραμα για μια άλλη κοινωνία;